Een bijzonder feestmaal

Een bijzonder feestmaal

‘We zouden vandaag ook 50 jaar getrouwd zijn geweest.’ Vrijwilligster Carolien strijkt zorgvuldig het tafelkleed glad dat ze zojuist over de grote tuintafel heeft gelegd. ‘Onze 45ste trouwdag hebben we nog kunnen vieren in het ziekenhuis met heerlijke Bossche bollen,’ vertelt ze verder. ‘Arno was zo ziek en we wisten allemaal dat hij niet veel dagen meer bij ons zou zijn. Een verpleegkundige haalde ons over om toch iets feestelijks te ondernemen.

Ze had gelijk: ik denk nog altijd met plezier terug aan onze laatste trouwdag samen. Ik zie me dan weer zitten met onze drie zonen rond Arno’s ziekenhuisbed, onze snoeten besmeurd met chocolade en slagroom. Aan Arno’s ogen zag ik hoeveel hij van ons hield.’ Vrijwilligster Annemiek versiert ondertussen de gedekte tafel met toefjes bloemen uit de tuin van het hospice en verdwijnt daarna weer in de keuken. Annemiek is een echte hobbykok en vandaag kookt ze een feestelijk maal ter gelegenheid van de 50ste huwelijksdag van een van de tijdelijke bewoonsters van het hospice.

Een uurtje later is het zover: de bruidegom van weleer zit aan de feestelijk gedekte tafel met alleen de eigen kinderen. De bruid van 50 jaar geleden is helaas te ziek, maar omdat de tafel op het terras staat dat grenst aan haar kamer, kan zij door de openstaande tuindeuren vanuit bed meegenieten. De vrijwilligsters schenken een feestelijk glaasje bubbels en serveren Annemieks heerlijke maaltijd uit. De sfeer is intiem en feestelijk; er wordt gespeecht, er wordt gehuild en weer gelachen. Nog één keer is het gezin in de oorspronkelijke samenstelling bijeen; iedereen realiseert zich dat en slaat deze gouden herinnering op.

Na afloop nemen de kinderen ontroerd maar blij afscheid en vertrekken naar hun eigen gezinnetjes. Meneer gaat in de luie stoel naast het bed van zijn vrouw zitten, pakt met een gelukkige glimlach rond zijn lippen haar hand en geeft zich over aan een middagslaapje. De vrijwilligsters praten in de keuken zachtjes na over deze bijzondere maaltijd.
Carolien is blij dat ze haar eigen ervaring heeft kunnen gebruiken om deze mensen zo’n fijne herinnering te bezorgen. ‘Daarom doe ik dit werk in het hospice ook zo graag. Je kunt, ondanks de zwaarte en het verdriet van het naderende afscheid, nog zo vaak glans aan een dag geven.’