Ik kom naast je zitten

Ik kom naast je zitten

‘De belangrijkste taak van de vrijwilligers die ‘aan het bed’ werken, is: er zijn. Er zijn voor de bewoners die in het hospice verblijven en die op het punt staan afscheid te nemen van het leven. En dat laatste is voor iedereen anders. Ik herinner me nog heel goed dat een van onze bewoners, een oudere mevrouw, heel angstig was. Ze lag in bed en was heel onrustig.

Aan haar ogen zag ik dat ze bang was voor de nacht. Ik ben toen aan haar bed gaan zitten, heb haar hand vastgehouden en zachtjes tegen haar gezegd: “Doe je ogen maar dicht, je hoeft niet bang te zijn, ik ben er. Ik pak een stoel en kom naast je zitten, ik ga niet weg.” Mevrouw deed haar ogen dicht en al na een paar minuten was ze een heel stuk rustiger. Ik heb mijn woord gehouden en ben naast haar blijven zitten.

Ik heb gewoon een boekje gepakt en ben gaan lezen. Maria, mijn collega vrijwilliger waarmee ik dienst had, heeft me na een tijdje afgelost. Zo hebben we samen om en om tijdens onze hele avonddienst bij deze mevrouw gezeten. Je hoeft dus als vrijwilliger niet altijd iets te doen, dat je er bent is vaak al genoeg.’