Gezellig samen een spelletje doen
Gezellig samen een spelletje doen
Een van de meest verrassende ervaringen voor bezoekers van hospice Dommelrode is misschien wel de huiselijkheid van deze woonplek. Voor buitenstaanders is het hospice die witte bungalow waarheen mensen komen om te sterven en waar geen tijd meer is voor een gezellig spelletje. Natuurlijk is er in het hospice verdriet en worden er ernstige gesprekken gevoerd. Maar zeker niet altijd. Integendeel: voor de bewoners en de vrijwilligers is het hospice een gewoon thuis waarin wordt gewoond, gewassen en gestreken, gepraat, gelachen, tv gekeken én regelmatig een spelletje gespeeld.
Zo woonde meneer B. een tijdje in het hospice en in zijn koffertje zat een totaal versleten bordspel: Barricade. Hij had in een ver verleden met dit spel altijd ongelooflijk veel lol gehad met zijn studievrienden. En later was Barricade het spel dat hij het liefst speelde met zijn kinderen en ook nog met zijn kleinkinderen. Hij hoopte in het hospice nog een paar keer dit spel te spelen om dan vervuld van vrolijke herinneringen afscheid te kunnen nemen.
Mevrouw V. was ook een spelletjesmens. Zij speelde het allerliefst Rummycub. Toen ze nog redelijk goed was en niet de hele dag in bed hoefde te liggen, was ze vaak in de gezellige woonkeuken te vinden. Ze stond niet zo vroeg op en ontbeet graag in haar ochtendjas waarbij ze de krant naast haar ontbijtbordje uitspreidde en met aandacht las wat er allemaal mis was in de wereld. Het liefst had ze meteen na het verorberen van haar beschuitje met aardbeienjam al een potje Rummycub gespeeld, maar ze hield zich in omdat ze zag dat de vrijwilligsters druk bezig waren met de was en het verfrissen van de slaapkamers.
Maar na het koffiedrinken zette ze strijdvaardig de Rummycubdoos op tafel. En altijd was er wel iemand die met haar de stenen ‘wilde kruisen’. Mevrouw V. beheerste de regels voor series, rijtjes, jokers, strafpunten en het winnen van het spel als een prof. Sommige vrijwilligers waren ook wel bedreven in het spel, maar winnen zat er voor hen bijna nooit in. Niet altijd was er een ervaren speler beschikbaar, maar mevrouw V. vertelde de nieuweling graag hoe het spel in elkaar stak. Meneer B. en mevrouw V. lieten zien dat gezellig samen een spelletje doen deel uitmaakt van onze levenskunst, ook in het hospice.